Rond

couple_beach_hands_4

Dit is een vervolg op ‘De laatste keer’

“Mevrouw, meneer, uw taxi rijdt zojuist voor.”
Een trekker met een pipowagen erachter rijdt vanaf de branding het strand omhoog.
“Moeten we daarin?” vraag ik.
“Mevrouw, het is een kort ritje naar het volgende strand. In de wagen kunt u prima zitten en tijdens de rit heeft u een mooi uitzicht. Links van u op de altijd prachtige zee en rechts van u op de duinen. Na de korte rit kunt genieten van een voortreffelijk diner waarna u na een digestief hier weer terug gebracht zal worden.”
“En alle kosten worden door u vergoed?”
“Natuurlijk mevrouw, ter compensatie van de mislukte reservering.”

Met een ruk rijdt de pipowagen weg. Hij ziet dat ik schrik en legt een arm om mijn schouder.
De wagen schudt en het hout piept en kraakt vervaarlijk. Even laat ik me wegzakken in de geborgenheid van zijn arm.
Nee, dat moet ik niet doen.
Niet meer.
Niet vanavond.
Als ik weer rechtop ga zitten, zegt hij: “Je mag wel blijven leunen.”
“Het gaat alweer. Ik schrok alleen maar,” mompel ik.

“Wat was dat een goed idee van je, om ons laatste etentje van mijn huis naar het strand te verplaatsen.”
Hij laat zijn glas in zijn schoot zakken en houdt zijn neus een beetje omhoog. Lang en diep ademt hij in.
“Luister je nog naar me, of blijf je naar de zee snuffelen?”
Hij kijk me in de ogen en zegt: “Ja, het is een fijne avond geworden. Samen met zo’n mooie vrouw als jij, eten op het strand. En wat ik ruik, is de opwindende geur van het parfum dat je draagt.”
Ik kan een glimlach niet onderdrukken, voel mijn wangen opgloeien en laat zijn blik los.
Wat doe ik nu?
Speel ik mee met zijn spelletje?
Het is zo gezellig.
Dit afgelegen strandje. Zo speciaal.
Dat was niet mijn bedoeling.
Ik wilde het stoppen na vanavond.
Ik kijk op mijn horloge, maar lees niet echt de tijd.
Met een strak gezicht vraag ik hem luider dan ik eigenlijk wil: “Zullen we maar teruggaan?”
Zachtjes corrigeer ik: “Voor je me hier verder probeert te verleiden?”
Hij zet zijn glas op tafel en pakt met beide handen mijn rechterhand. “Dat is goed.”
Zijn ogen fonkelen en een vage glimlach verschijnt op zijn gezicht. “Zullen we lopen? Het ritje hierheen was kort, dus erg ver kan het niet zijn.”
“Langs het water? Op blote voeten? Terwijl de zon onder gaat? Met jou?”
Zijn glimlach doet mijn weerstand snel afbrokkelen.
Met mijn hoofd een beetje schuin kijk ik naar mijn hand in de zijne. Ik knijp hem even kort en fluister: “Als je mijn hand blijft vasthouden. En we onderweg nog even pauzeren…”


Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor juni 2017: Er gebeurt iets totaal onverwachts, iets geks. Wat gebeurt er en wat volgt daarop?

2 gedachtes over “Rond

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s