The Last Hero door Terry Pratchett en Paul Kidby

Een prentenboek voor volwassenen.

Waarin Cohen de Barbarian en zijn Horde van helden de goden wil teruggeven, wat hen ooit door de eerste held is gestolen.

Met rente.

En waarin een groep vrijwilligers dit probeert te verhinderen.

In dit schijfwereld-boek komen vele bekende figuren uit eerdere schijfwereld-boeken van Terry Pratchett terug. Zo zijn onder andere Rincewindde tovenaar, Carrot de wacht en Cohen de Barbarian hoofdpersonen in dit boek. Hoewel sommige, zoals de Luggage, er met de haren bij worden gesleept, komen in mindere mate ook andere figuren langs. Denk aan de bibliothecaris, de Patrician en de Tovenaars.

The Last Hero is geschreven in Pratchett’s typische stijl met referenties naar de rondwereld en veel detailrijke voetnoten. Maar waar Pratchett in zijn andere boeken de details in woorden beschrijft, laat hij de details nu over aan de tekeningen van Paul Kidby. En omdat het verhaal kort is uitgevallen, lijkt het dat niet de tekeningen het verhaal ondersteunen, maar eerder andersom, de tekst de tekeningen. De tekeningen van Kidby zijn dan ook de eigenlijke hoogtepunten van The Last Hero. Detailrijk, en veelal kleurrijk pronken ze van de cover tot op de back sleeve op bijna elke pagina.

Ook de tekeningen van Kidby refereren soms aan de rondwereld. Zo is een parodie op het fresco van Michelangelo in de Sixtijnse kapel te zien. Cohen als Jezus steekt daarin zijn middelvinger op naar god Blind Io als God.

Dit is geen boek voor schijfwereld-beginners. Het verhaal bouwt duidelijk voort op de eerdere schijfwereld-boeken van Pratchett en is te kort om alle optredende figuren een hernieuwde kennismaking te geven of de dynamiek van de schijfwereld uit te leggen. Finesses over de schijfwereld zal menig lezer ontgaan. Dat neemt echter niet weg dat het een zeer vermakelijk boek is, dat los van de andere 43 schijfwereld-boeken gelezen kan worden. Het zal del ezer zeer zeker heel nieuwsgierig maken en aanzetten tot het lezen van de vele andere schijfwereld-boeken.

Terry Pratchett (1948 – 2015) werd in 2008 geridderd voor zijn carrière (55 miljoen verkochte boeken) en voor zijn liefdadigheidswerk voor Alzheimer-onderzoek.

Het zwaard dat hij meende als ridder nodig te hebben, smeedde hij zelf, uit een zelf gewonnen ijzeroer. In de top-200 van de Britse Big Read-verkiezing (‘het beste boek ooit’) kwamen liefst15 boeken van Pratchett terecht. Daarmee werd hij de schrijver met de meeste boeken in de lijst.

Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor oktober 2018 was:
Schrijf een recensie over een boek.

Advertenties

Het beest

Het dekentje om mijn schouders en Jannus op mijn schoot houden de koelte van de avond nog een beetje van mij vandaan.
Weggedoken in mijn luie stoel verslind ik de regels van mijn thriller.
Met één oog op de woorden, reik ik naar mijn mok. Terwijl ik een zin ten einde lees, blaas ik er in. Met de mok aan mijn lip kijk ik er even in. Leeg.

In mijn ooghoeken zie ik een beweging. Onwillekeurig span ik al mijn spieren en mijn hart zit in mijn keel. Schoot daar iets weg?
Met grote ogen blijf ik naar dat punt kijken. De schaduw tussen de pedaalemmer en de buitendeur. En nu? Daan zit thuis bij zijn eigen kinderen en Jannus kijkt me alleen maar met een half opgeheven hoofdje en lodderige ogen aan. Waar zijn echte mannen als je ze nodig hebt? Zelf dan maar? Ik wil eigenlijk niet. Maar met dat beest in huis durf ik niet te blijven zitten. Laat staan naar bed te gaan.
Ik voel naar de bladwijzer, trek hem achter uit het boek en schuif hem langzaam tussen de open bladzijden. Het boek leg ik zachtjes op de grond. Ik til Jannus van mijn schoot, sta op en leg hem voorzichtig op de stoel. Tevreden drukt hij zijn snuitje weer in zijn staart en slaapt verder.
Trillend op mijn benen schuifel ik voetje voor voetje richting de keuken.
Achter de pedaalemmer, daar moet hij zitten. Dat vieze beest. Gelukkig niet bij de kastjes deze keer. Of achter de plint…
Op een been balancerend zak ik door mijn knie en met mijn andere voet geef ik de emmer een zetje de hoek in. Het beest springt op, wringt zich door de kier van de deur. Ik zie hem het terras over rennen en onder de schutting door gaan.

Met een sukkelgangetje komt Jannus nu ook aanlopen. Hij snuffelt wat aan zijn bakje en gaat dan voor de kier van de deur zitten. Met zijn hoofd gedraaid omhooggericht, lijkt hij mij vragend aan te kijken: “Je staat hier toch, waarom heb je de deur nog niet open gedaan?”
Ik open de deur iets verder en in alle kalmte loopt hij het terras op. Ga hem pakken Jannus, denk ik bij mijzelf.

Opgelucht, maar vooral trots app ik Daan dat ik vanavond zelf een beest de dood heb ingejaagd, of zoiets.
Hoewel hij online is en het bericht heeft gezien, duurt het even voor hij reageert: “Oh, heb je het muisje al gevonden? Dan moet ik er morgen nog een meenemen ;-)”
Mannen!

Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor oktober 2018 was:
Schrijf een grappig verhaal over iets waar je heel bang voor bent. Uit het verhaal moet wel duidelijk worden wat de angst precies is.

Afwisseling

Door kind en plicht
je leven een schema
vast omlijnd

opstaan – wassen – aankleden – ontbijten
fietsen – school – praatje – opvang
werk – werk – werk – werk
school – broodje – spelen – ongelukje
koken – eten – lachen – afwas
omkleden – tandenpoetsen – voorlezen – bedje
omkleden – tandenpoetsen – wekker – bed

in een oogwenk opgerekt
tussen bedje en omkleden
voor samen een kopje thee
en de broodnodige afwisseling

Foto van TeroVesalainen via pixabay

Metamorfose

Met een ruk bevrijdt ze haar hoofd en als een volleerd headbanger schudt ze er wat leven in. Haar pantser scheurt verder open en ze wringt met haar lichaam om eruit te komen. Haar voorste ledematen pelt ze een voor een uit het strakke omhulsel. Dan wurmt ze haar ronde vormen uit de nu onnodige bescherming en toont ze voor het eerst, gedeeltelijk, haar fleurige kleuren. Terwijl ze volledig uit haar cocon stapt, strijkt ze haar kleuren glad langs haar benen. Om haar haren beter te ordenen, schudt ze nog een keer haar hoofd. Ze pakt haar pumps uit haar rugtas en trekt ze aan. Als ze zich omdraait, vraagt ze me: “En, hoe zie ik eruit?”


Foto: Vroege Vogels; BNNVARA

Leeg

Je deken is gevouwen, je kussen leeg
je lag er gisteren nog
een haar wijst de weg naar het niets
dat het bed vult en het huis omvat

ik verdeel mijn boontjes over het bord
en prik de aardappeltjes koud
mijn maag echoot, maar
de hond was nog nooit zo blij

ik dwaal, naar tijden met jou
verlies de grip op wat ik wil
De stroopkoek biedt nog houvast
als laatste. Het pak is leeg


Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor mei 2018: Schrijf op hoe je je voelt als je geliefde weg is: is dat eenzaam, bloot of verdrietig? Of iets anders?
Bedenk daarna iets grappigs wat je nodig hebt om je weer gelukkig te voelen: een hond, kleren of een zakdoek? Jij weet vast wel iets!
Schrijf minstens twee strofes en denk eens na of je je gedicht wilt laten rijmen. Misschien wel niet.
Probeer clichés te vermijden.

Foto door Alexander Possingham via Unsplash

Verwandlungskünstlerin

Je bent de populaire mannequin.
Toont de meest grandioze creaties,
maar ook de lelijkste hobbezak
in een privé modeshow

Als een oscarwinnares
speelt je met elke tegenspeler
een andere rol
uit jouw leven

Je bent als een dobbelsteen
die de waarschijnlijkheid tart.
Elke speler krijgt slechts
één kant te zien

Soms leg je een puzzelstukje
van fleurige bloemen
of een donderwolk.
Maar niemand kent
de rand van je zomerweide
of de grootte van jouw storm

De pijn van je spoken
geeft af
op de nachtvlinders
die jouw licht verkeerd duiden

Maar denk niet na
over hoe ze over je denken.
Bedenk dat ik glimlach
als ik aan je denk


Foto door José Ignacio González Pansiera via Unsplash

Voorjaarstwijfel

Groen
nog dik in knop
Een hommel
langs vrije kuiten

Warme choco
mit Sahne
naast
wit bier,
op ’t terras

Te veel
de trui van gisteren
Te weinig
een T-shirt van straks

Een glimlach
met geknepen ogen
De zucht
vanachter verdonkerd glas

De tuin
een beurt
Stiekem een
in het bos?

Vuurstaart

In een gedichtencursus moest ik een autonoom gedicht schrijven naar aanleiding van een gekozen kunstwerk. Ik koos ‘Sterrennacht’ van Van Gogh.

Ben ik tevreden? Nee, maar ik ben wel verrast.

In haar armen

Het brein weigert
het lichaam voelt het
het verstand schudt nee
het gaat niet meer

Alleen het hart weet het nog
die eerste pasjes
de zwieringen
op de Mooie Blauwe Donau

Waar anderen
niet durfden
niet wilden
soms faalden

Helpt zij hem
lief stimulerend
zacht sturend
door de zaal

Voorzichtig met aandacht
stapje voor stapje
draai voor draai
rondje voor rondje

In haar armen
krijgt hij voorelkaar
wat hij lang niet kon
een walsje op het parket

We dansten op Sammy Davis Jr. – Mr. Bojangles (https://youtu.be/-Fju4UajL7g)

Overrompeld

“Jij kan vast de Weense wals!”
“Ja hoor.”
“Dan dans jíj die met mij!”
“Oh zeker!”

Ze vlijt zich tegen mij aan
Haar hand in de mijne
Een hand om haar schouder
We passen als twee puzzelstukjes

“Je danst fantastisch.
Ik ben M.
Ben je er volgende week weer?”
“Maar natuurlijk!”

De beste keuze

De verantwoordelijkheid drukt
Zwaar

Een laatste keer de sleutel omdraaien
De beslissing reikt zo ver

Mijn thuis, zijn ouderlijk huis
een hoofdstuk voorgoed afsluiten

Het hoofd vindt het goed
De buik klaagt

De afwegingen
worden in eenzaamheid gemaakt

Niemand die luistert
naar de tranen in de ratio

Het einde van nr. 3 nadert
Het afscheid zal gaan komen

Wibauthuis

Het zuigt de jongen naar binnen
duwt ze door steriele gangen
over betonnen trappen
van zaaltje naar zaaltje

Om het functioneren
aan te leren
het leven
af te leren

Geforceerd
penibel gepland
alles kunstig matig
maar bovenal efficiënt

Een geoliede machine
slechts onderbroken
door bonkig hoekige gezelligheid
weggestopt in hoekjes

Straks spuugt het ze weer uit
rijper misschien
ouder in ieder geval
passender op de norm

Deze blokkendoos
geen huis
geen thuis
een leerfabriek

 

Foto: Daniël Rommens

De winter kwam

Elke mug bracht meer schade aan de porseleinkast
Zelfs de najaarszon liet zich niet blikken
IJzige winden blazen nu door de kloof van onze liefde
Een langzaam verkleurende foto is al wat nog zal herinneren aan onze zomer

Plaatsvervangend

Daar is ze weer
Zij die me werkelijk ziet
Niet slechts belangstellend
maar werkelijk aandachtig
Met vertrouwen wederzijds
horen wat niet gezegd

Ze is de moeder
die meer is
dan slechts present
Zij ziet wel
dat me de wereld
soms gewoon effe te groot is

Een valkuil is ze ook
als ik toegeef
aan mijn hunkering
Maar meer en meer
ontgroei ik mijn lijden
en zeg slechts

Dank je wel!

E, J, M, en M.

Stiltevulling

Leegte_Room3_2015.jpgDe radio praat tegen niemand
verspreidt onbenullige weetjes
om de leegte te vullen
de kamer te voorzien van dood leven

De fluitketel roept lokkend
kom snel, ik sta heet
een waarheid te snel bekoeld
met de leugen van lauwe thee

Leegte vult opnieuw de stilte

De overloop kraakt
onder het gewicht van felis domesticus
één moment lijkt de leegte en de kou
weg uit mijn hart

Terug

breken

Even terug
om het einde
van onze geschiedenis
te bekrachtigen

als vanzelfsprekend
inbrekend
in mijn zorgvuldig
opgebouwd leven

stevig
weer die stempel
drukkend
in bijna alles

Wat eten we?
Wanneer gaan we?
Help je met de koffer?
Mag ik de wekker?

elke vraag
een aanslag
op mijn fragiele
gestel

elke actie
vraagt meer
en meer
van mijn energie

tot het weer
voor de zoveelste keer
teveel is
en het niet meer gaat

ik breek
want jij hebt nooit geleerd
waar ik start
noch waar ik eindig

En ik?

Ze is het gezin
zij mag niet opvallen
groot, groter, kleinst het devies

Vooral niet uitbundig
één augurkje is genoeg
liever alleen in de hoek
dan de traan tonen

“Kijk hen, zo goed”
wat zij niet kon
“Enorm knap wat zij kunnen”
zoveel beter dan ik?

Swipen

image
Niet te ver
of te jong
zeker niet te oud
en helemaal geen
hond of tattoo
Roken is dodelijk

Steeds maar weer
je eigen vooroordeel
bevestigend
swipe je links
of, doe eens gek
toch maar rechts

Een kunstenares
met woorden
valt op
als ze een glimlach
tussen de regels
weet te schrijven

Het leven
gecomprimeerd
in een app
vol met mensen
wanhopig op zoek
naar dat beetje aandacht