Te laat

Onze vingers ineengestrengeld, streel ik met mijn neus je slaap. Teder geef ik je kusjes op je wang.
“Hmmm”, kreun je zachtjes.
Langzaam zoek ik de hoek van je mond op.
Je draait je hoofd, drukt je lippen op de mijne en kriebelt met je tong over mijn bovenlip.

PIEP, PIEP, PIEP,…

Te laat.

Foto door Inna Lesyk via Pexels

Advertenties

Rennen

Zie ik het?
Voel ik het?
Doe ik het?
Het juiste

Ik ren weg
voor mijn emoties
de knoop
in mijn maag

De twijfel zwelt
Ben ik gek?
Doe ik gek?
Wie houd ik voor de gek?

Ren ik weg?
Of rende ik weg
en wil ik terug?
Wat ís de beste keuze?

Foto door ElisaRiva via Pixabay

De mooiste veren

Hij niet of ik niet
niets geschikts
in mijn kringetjes

Dan maar modern
de etalage in
Daten

Tinder heb ik niet
eMatching durf ik niet
50-plus, ik moet wat

Wat schrijf ik
spontaan
vooral spontaan

stoepje schoon
beste beentje
pronken en lonken

Foto?
Selfie!
Grijze muis.

beter voordoen
zelfbedrog
geconstrueerd

Die foto dan
ben ik nog een beetje
blond

met mooiste topje
figuur betonend
wat stond die mij goed.

leugentje om bestwil
in love and war
en wat niet weet

Werk?
Activiteitenbegeleiding?
Nee, zorgsector

De liefde verblijdt zich
niet in de ongerechtigheid
maar in de waarheid

Minder is meer
in de wereld
van dating

Doe maar gewoon


Foto door athree23 via Pixabay

Spiraal

De pijn
van het hebben
dat een ander niet wordt gegeven

Verlegen
en dus moedig genoeg
de angst te ontwijken

Weer winnen
wat ik al denk te hebben
geen aandacht


Foto van Stas Knop via Pexels

Breuk

Het rommelt
Moeder aarde kreunt
om wat men haar NAM

Onze weide schudt
mijn melk zuur
de haas uit zijn leger
de ooievaar van zijn nest

Op het vreemde ritme
zwiept mijn volle uier
flappen de lange oren
zwaait het nest uit de hoogte

Dan
stil
oorverdovend stil

Tot
de ooievaar weer kleppert
Herman weer loeit

en de haas springt
over de breuk
in de grond


Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor juni 2019 was:

Beschrijf een belangrijke gebeurtenis door de ogen van een dier.

Foto van Stichting Meent van der Sluis

Liegen?

Ze staan niet hier
de nieuwe woorden op papier
Over hoe ik iedereen vertel wat ik doorleef
omdat men denkt dat ik iets schreef.

Maar zijn ze er niet
omdat je ze niet ziet?

Ik schreef ze
Ik vertel over ze
Mensen lezen ze
of horen ze
Ik deel het allemaal

Maar hier staan ze niet

Als je niets zegt
omdat het niet mag
creëert dat dan niet
steeds opnieuw
een leugen?


Plaatje van omdenken via Twitter

IJsje

Een ijsje in mijn hand
Lekker in de zon op het strand
Met mijn kont in het zand
En een ijsje in mijn hand
Het ijsje op z’n kant
Want druppels lekken van de rand
Van het ijsje in mijn hand
Lekken door de zon op het strand


Om scholieren van groep 8 voor te bereiden op het voortgezet onderwijs, laat basisschool De Sterrekijker in Beverwijk hen een week lang doen alsof ze al op het VO zitten. Compleet met andere leraren en klassen wisselen. Ik mag ze een uurtje ‘Nederlands’ geven en laat ze een rondeel schrijven. Dit is mijn voorbereiding van die les.

Foto door Steve Buissinne via Pixabay

Hmmm

Nog warm in je bedje
jouw geur
Vochtig nog van je hitte
wat zal je lekker smaken
als ik met je klaar ben
Ik kijk er nu al naar uit
Dat sneetje van jou
met boter en honing
of toch een plakje kaas?

Woordjes

Vlak voor Morfeüs komt
voel ik ze
de woordjes
Simpele, mooie, lieve, sterke, krachtige woordjes
die jou zo terug kunnen brengen
Als ik ze maar kon zeggen

Maar ze komen niet
verpletterd door het brok in mijn keel
verdronken in mijn tranen
opgeslokt door de enorme leegte
De leegte van jouw dood

Foto van webandi via Pixabay

Flarden

De notities in het boekje
gedachten van toen
gedichten, flarden van
hun kindheid nooit ontstegen
ze verhalen
van het verleden en een afscheid
van de zee en piekeren aan het strand
van woelig en vaste grond
van De Vrijheit/d

en van haar

Foto door Pexels via Pixabay

DAG!

morgen weer heen wat gaan we doen kwil niet geen zin maar waarom niet wat wil ik niet niet blij meer als ik in de auto stap naar jou als de bel gaat jouw ava op beeld
Hoe vertel je iemand dat de aarde niet meer rond is. Het is de waarheid
dansen vertellen wat ík moet hoe en wanneer de eerste dag daar de tweede bij moeders en mijn Kerst Oud en nieuw geregeld niets in te brengen boodschappen nog niet teveel en wat jij eet poezenvoer niet vergeten alweer op meteen morgen maar
Elke dag vertel je mij en hoe je voor me leeft
dominánt zei zij ja dat ben je een beetje té of te veel initiatief ach wat ook ik ben je kwijt ik wíl je kwijt DAG! wat zeg ik hoe zeg ik het
Hoe vertel ik jou
recht voor d’r raap bot wat ik voel níet voel mis wil wat wil ik eigenlijk
dat de vogels niet meer vliegen
eerst eens heen ‘k zie wel watik zeg


Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor april 2019 was:

Schrijf een ‘monologue interieure’ (gedachtegang) van iemand die niet weet hoe hij afscheid van iemand moet nemen (Hoe vertel ik het?)

Foto door parthrpatel800 via Pixabay

Parallel

Onze paden
verstrengelen zich

Jij met mij
Ik met jou

Met elkaar
leren
van elkaar

Parallel
aan toen

Zij met mij
Ik met haar

Geschiedenis
opnieuw gemaakt

Foto van fancycrave1 via Pixabay

Dag Herma

“Beste Henry, lieve Jet, beste vrienden en bekenden. Vandaag nemen we afscheid van Herma, jullie lieve vrouw, zus…”

De theeceremonie van Herma was altijd allesbehalve zen.
“Henry, mijn thee!”
“Henry, mijn thee is te heet.
“Henry, koekje!”
“Henry, mijn thee is koud. Ik wil nieuwe.”

De bel verloste hem. Voor even.
“Henry, heb je de bel niet gehoord! Er staat iemand voor de deur. Die moet ik toch ontvangen. Help me naar beneden.”
“Ja, schat. Ik kom al.”
“Als het Jet maar niet weer is, de trut.
Mijn sloffen, Henry. En mijn duster. Zit mijn haar nog goed? Help me dan toch.”
“Zal ik je steunen op de trap, schat?”
“Wát zeg je? Ben je nou helemaal gek? Wat als iemand dat ziet? Staat de rollator wel in de schuur? Je weet dat ik dat ding niet in huis wil.”
“Ja, schat.”
Stapje voor stapje, haar linkerbeen steeds weer voor zich uit slingerend, ging Herma omlaag.
“Nou, doe die deur maar open. Ik blijf niet eeuwig hier onderaan die trap staan.”
De deur kraakte open. Jet keek naar binnen. “Dag Herma, hoe gaat het?”
“Jezus Jet, wat moet jij nou alweer? Je bent hier bijna elke dag. En elke keer als ik mijn middagdutje wil gaan doen. Kan je me niet één dag met rust laten?”
“Hier zijn de boodschappen waarom je vroeg, Henry. Mét de koekjes die Herma zo lekker vindt.” Achter Henry’s rug gaf Jet hem het tasje in zijn hand. Kort streelde ze zijn vingers en hield zijn hand toen.

Stapje voor stapje, haar linkerbeen steeds weer omhoog slepend, ging Herma omhoog. “Rot op Jet. En Henry, zet die traproeden hierboven vast. Ze liggen weer los.”
Ze kneep even in zijn hand. Hij keek haar aan. Met een glimlach knipoogde ze naar hem. Haar kleine knikje omhoog was nauwelijks merkbaar.
Hij verstijfde. Keek diep in haar ogen…
Hij gaf een korte knik en rende met twee treden tegelijk naar boven. Bijna boven hield hij in.
“Kom schat, drink nog even thee met ons. We hebben verse koekjes.” Hij stapte verder naar boven, de voorlaatste trede overslaand.
“Pff, nee Henry. Ik ben die trap vandaag al een keer op en af geweest. Ik wil naar bed.”
“Maar zonder thee slaap je toch slecht, Herma. En dat woelen vind je zo vervelend. Kom nog even theedrinken.” Met zijn voet wurmde hij de laatste roede goed los en stapte door.
“En Jet? Die wil ik niet zien.”
“Die laat ik de keuken wel even doen, dan kan jij rustig je thee drinken. Als je straks lekker in je bedje ligt, slaap je zo in schat. Kom maar.”
In zichzelf mompelend liep Herma naar de trap.
Henry ging dicht achter haar staan.

“Aardig, invoelend, belangstellend. Zo was Herma, tot het laatst toe. Ondanks haar zwakke toestand, was ze altijd bereid bezoekers persoonlijk en hartelijk te ontvangen. Maar alleen in huis, werd een ongeluk haar noodlottig. Onverwacht heeft De Heer haar tot zich geroepen en begeleiden wij haar nu naar haar laatste rustplaats.”

Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor maart 2019 was:
“Als stenen konden spreken…”

Vertel me

Verwelkom me met een kopje thee
Vraag me zacht naar mijn dag
Voel mijn stilte
en vertel me dat het goed is

Hou mij vast, geef mij ruimte
en leg mijn hoofd in je schoot
Zie mijn ooghoeken vollopen
en vertel me dat het mag

Streel mijn arm
Fluister lieve woordjes
Verdrijf mijn monster
en vertel me dat het OK is

Foto door Priscilla Du Preez via Unsplash

Koers

De zee op
De nieuwe koers?
Anders,
maar de zelfde richting

Achter het water
Nieuwe passen
in gelijk gestemde armen
Op het oude parket

En ook nu weer
Ja, maar nee!
Niet meer
dan een rustpunt

Zoeken
naar een koers
voor een gezamelijk doel
zonder zicht op een haven

Verlangend
naar armen
die meer bieden
dan een rustpunt

Foto door Hans via Pixabay

Spiegeltje

Hij hing daar maar aan de wand. De koning had hem in het boudoir van de koningin laten ophangen. In opdracht van haar natuurlijk, de schlemiel. Nu kwam ze elke ochtend voor hem zitten, met steeds weer de zelfde vraag.
“Spiegeltje, spiegeltje, aan de wand, wie is de schoonste in het land?”
Vroeger kwamen er allerlei mensen langs. Met allemaal hun eigen vragen. En hij had zijn roeping gevonden in het altijd vertellen van die ene speciale waarheid, de waarheid die de vragensteller het liefste wilde horen.

Soms kreeg hij heel lastige vragen: “Zal ik haar ten huwelijk vragen?”
“Zij is lief en haar vader schatrijk. Als hij sterft, erf jij alles. Trouw haar.”
Dat de aanstaande schoonvader nog dertig jaar op Magere Hein moest wachten, deed er niet toe.
En soms kreeg hij heel makkelijke vragen: “Waar heb ik mijn beurs toch gelaten?”
“Je vrouw bewaart hem voor je.” Hij vroeg niet naar de inhoud, toch?

Hij kon gemeen zijn, maar kinderen kon hij geen kwaad doen. Al die jaren had hij steeds weer de zelfde koninklijke waarheid verteld in zijn antwoord op de vraag van de Koningin: In heel het land was zij de schoonste.
Volwassene.

Maar hij was het al een tijdje helemaal zat. Nu het kind geen kind meer was, de laat-puberale trekken plaagden haar stiefmoeder steeds meer, kon het wicht de wereld alleen wel aan. Die ochtend verstoorde hij het evenwicht dat er al zo lang was.

Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor februari 2019 was:
Herschrijf een (deel van een) sprookje uit het zichtpunt van de slechterik.

Foto via Pixabay

Dingen die er niet toe doen

Of de ene of de andere
het doet er niet toe
welke barista mijn koffie maakt
maar wat mooi hoe hij
zijn vaste klanten kent.

Het doet er niet toe
dat ze er niet is
er komen meer avonden
waarop we kunnen parketzweven
en lachen in elkaars armen.

Na X stopt het tellen
en zijn de wensen vergaan
Weer een jaardag
Een feest, dat doet er niet toe
volgende keer weer

“Stoor ik?”
“Nee hoor, de meditatie was bijna afgelopen.”
“Zal ik later terugbellen?”
“Nee, dat doet er niet toe.
Ik besloot zelf op te nemen.”

Het doet er niet toe
dat we zonder zouden kunnen
want ook die kleine dingen
doen er toe
dat het leven er toe doet.

Foto door Joshua Rawson-Harris via Resplash

Privé-nummer

Onbekend maakt zich bekend
Gluurt over het tuinhekje
Start het gesprek
met de buurman

Lief,
introduceert ze zich
Een stem
als haar naam

Traag
stapje voor stapje
met meer vertrouwen
geeft ze zich bloot

Houdt verstopt
wat niet gevraagd
Wat niet weet
dat niet deert

Tot horens

Foto door Martin Adams via Unsplash