Het Lot

20170910_115403De tafel in villa MASINI-LUCCETTI

Met zijn vieren zitten we ’s avonds aan tafel. B sluit net het voorlezen uit het manuscript van haar zeer jonge leven af: “…De isoleercel hoefde ik niet opnieuw in. Daar had mijn therapeut me voor behoed.”
Met tranen in mijn ogen heb ik zitten luisteren. Zo jong en al zoveel doorgemaakt.
“Een prachtig deel van je boek,” zegt I, “dat zou ik er zeker in laten.”
“En kan jij nu eens iets uit jouw manuscript voorlezen?” vraagt B.

“Natuurlijk. Jullie weten dat ik anderhalf jaar met PTSS thuis heb gezeten na mijn vrijwilligerswerk na de tsunami-ramp,” begint I. “Dit is een beschrijving van één van de medevrijwilligers. Het is een deel van de intro van mijn verhaal…”
De beschrijving van I schept niet alleen een duidelijk beeld van een van de personen die mee hielp bij de opbouw na de tsunami, het geeft ook een indruk onder welke omstandigheden de werkzaamheden moesten worden uitgevoerd. Hoe naast het bouwen van de nieuwe huizen, de lijken met hun babyhuidjes uit het water moesten worden gevist. Hoe het kleine jongetje rond de kist van zijn moeder aan het voetballen was, omdat hij niet beter wist.

“Nu jij, je hebt al verteld van je biografie in dichtvorm. Dat wil ik nu wel eens horen.”
Ik blader door mijn map, pak mijn gedicht “Over hoop” en lees het voor “…Genezen is een utopie want mijn hoofd Blijft over hoop…”

“En jij N? Wat heb jij geschreven?” geef ik het stokje door.
“Vandaag heb ik naast het begeleiden van jullie, niet geschreven. Ik moest nog werken. Maar, ik heb wat anders, iets grappigs uitgezocht. Met een persoonlijk verhaal over mijn chemo of het uitzoeken van de borstprothese wil ik deze fijne avond niet afsluiten. Het lijkt me mooier dit voor te lezen:
De poes had zich knus op mijn schoot genesteld…”

Daar zitten we aan tafel te genieten van onze verhalen. Vier mooie mensen, met ieder voor zich zijn eigen smetje.


Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor september 2017: Neem een spreekwoord of zegswijze in gedachten. (bijv. boontje komt om zijn loontje; als het kalf verdronken is dempt men de put, of zoiets)
Schrijf nu een kort verhaal (max. 300 woorden) waarin dit spreekwoord ‘tot leven komt’ maar ZONDER dat spreekwoord te noemen. Het moet uit het verhaal blijken. Het mag echt of fictief zijn, als gedicht of als proza.

Mijn gezegde: Elk huisje heeft zijn kruisje

Advertenties

Leeg

Met niemand een klik
maakt mijn dansschoenen werkeloos

Ik op haar
zij niet op mij

Jouw helft ingepakt
straks weg

Geen oor dat luistert
of hand die leidt
Slecht een traan
die ongevangen
op de vloer
te pletter slaat

Het kan anders
ik zie het
ook
alleen
bij mij nog niet

Het is stuk!

“Het is stuk! En het kan nooit meer gemaakt.”
Stampvoetend, met samengeknepen vuisten en met tranen in haar ogen kijkt Grietje naar de delen op de vloer.

Net vorige week had ze het van oma gekregen. Ze had al heel lang willen weten wat er in het doosje in het buffet zat.
Oma had geslikt, was even stil en had toen gezegd: “Dat doosje was van jouw mama. Daar zit haar bosschat in. Jij mag het nu hebben.”
Dagenlang had ze de schat in het doosje met zich meegedragen. Eenieder die ze tegenkwam, liet ze de bosschat zien. Vertelde hoe mooi haar moeder het gevonden had. Wees op de zaadjes die ze had ontdekt. Hoe mooi die in de kegelvormige schat verborgen zaten. Elk tussen drie schubben. Maar ook dat veel zaadjes er niet meer waren.
Toen ze oma wees hoe de schubben aan de onderkant samengegroeid waren, was de schat uit hun handen gevallen. Tientallen zaadjes lagen verspreid over de vloer. De schat was zo uitgedroogd, dat alle zaadjes uit hun schuilplaats gesprongen waren. Het topje was afgebroken.

“Oh Grietje, wat verschrikkelijk naar nou. Die mooie bosschat van mama, stuk gevallen.”
“Oma! Waarom laat je het vallen, de bosschat van mama? Het is stuk! En het kan nooit meer gemaakt. ”
Oma pakt een zakdoek uit haar mouw en veegt de tranen van haar gezicht. “Niet huilen Grietje. Weet je nog de zaadjes die weg zijn? Ik zal je laten zien wat mama daarmee gedaan heeft en wat voor een schat mama werkelijk had. Toen mama nog heel jong was, nog jonger dan jij nu bent, heeft ze haar schat gevonden in het bos. Haar vader, jouw opa, heeft haar verteld wat de schat precies is. Samen hebben ze toen een paar van de zaadjes genomen en daar geplant in de tuin.”
“Waar dan oma? Ik zie alleen de hoge boom.”
“Ga maar eens kijken wat er rond de boom ligt en neem de mooiste maar mee naar binnen.”

Gemengde gevoelens

Ik vocht al twee weken tegen een klote gevoel. Toen ik het gevoel eindelijk toeliet, kwam onderstaande er bijna schreeuwend uit.

BLIJ
met haar rol
in mijn leven

RANCUNEUS
om wat ze me afneemt
dat ze me nooit heeft gegeven

VERLANGEN
naar wat ze mij teveel gaf
waarvan ik te weinig heb

WOEDEND
omdat ik haar signalen
in de wind sloeg

VERDRIET
om het lijntje
terwijl ze me van zich afstoot

PIJN
om dat wat ze mij onthoudt
en een ander wel geeft?

WALGING
dat ik haar beschuldig
van de dwalingen in mijn hoofd

GERAAKT
door haar oneindige geduld
en onmetelijke warmte

ONGEMAKKELIJK
dat te doen
wat zij niet kan

LOSLATEN

Gemis

Het nest
was niet warm
veilig
was goed genoeg

haar aandacht
haar armen
was dat wat hij thuis
niet kreeg

ongenadig diep
de splinter
toen samen werd beperkt
tot parketzweven

in mindere tijden
raakte
een welgeplaatste hand
zijn ziel

die steun
hoe fijn ook
blijft beperkt tot dat
steun

in deze herhaling
moet hij voorkomen
nog een splinter
op te lopen

het gemis nu
aan oprechte
váste aandacht
breekt hem op

te zwaar
het gevecht
tussen
ratio en hart

nu een hoofdstuk
na 28
mooie jaren
wordt dichtgeslagen

Wolken

20170426_114512

Soms
zet zij mij zomaar
wéér
op een roze wolk

Ze trekt mij
er met dezelfde vaart
ook weer
vanaf

Schuilen moet ik dan
voor het zure appelen schip
van haar avonturen met hen
van wie ik slechts één ben

Terug in de werkelijkheid
zie ik in haar ogen
de pracht
van Hollandse luchten

Ik prijs mij
gelukkig
met een vriendin
zo veelzijdig als zij

L’histoire se répète

toekomst-1

Een laatste lied
een laatste blik
mag ik nog één keer
deze laatste keer
deze dans van jou?

De laatste golven
van “The end of the show”
stuwen ons nog voort
als de schaduw van het afscheid
zich een weg zoekt
uit de hoeken
van mijn ogen

Zoals toen
zo lang geleden
l’histoire se répète


Toen: Zonder afscheid

Dans

SADACAJA dichtte heel goed het gevoel bij de laatste gemeenschappelijke dansavond met mijn vrouw. En zoals #schaduwengeltje mij schreef: L’histoire se répète

Vergetenwoorden

Zouden wij morgen nog durven dansen
als de klanken van de muziek allang de wind hebben genomen
als jij echt mijn armen niet langer om je middel verlangd
en ik eenzaam verder zwier op een foute wals
Zouden wij gisteren nog hebben durven dansen
als wij geweten hadden hoe de muziek aan onze haren trok
zachte tranen op een houten vloer
en beide niet langer synchroon
Zouden wij ooit nog durven dansen
op de schelle tonen van een jazztrompet
terwijl de wereld om ons heen tot stilstand komt
als wij niet meer kunnen dansen, mag ik dan deze dans van u

View original post

’t mag er zijn

Als ‘k het even helemaal niet meer weet
zegt mijn schaduwengeltje
zachtjes in mijn oor
’t mag er zijn

En tijdens mijn slechtste tijden
zit ze op mijn schouder
en fluistert in mijn oor
’t mag er zijn

’t mag er zijn
’t mag er zijn
’t mag er zijn
’t mag er zijn
en fluistert in mijn oor
’t mag er zijn

In het donker van mijn nacht
schijnt zij steeds haar lichtje op mijn pad
schijnt tot in de morgen
’t mag er zijn

Haar stem is als muziek voor mij
mijn schaduwengeltje zegt
zachtjes in mijn oor
’t mag er zijn

’t mag er zijn
’t mag er zijn
’t mag er zijn
’t mag er zijn
en fluistert in mijn oor
’t mag er zijn

vrij naar Lennon en McCartney


Een gedicht over mijn schaduwengeltje

Rond

couple_beach_hands_4

Dit is een vervolg op ‘De laatste keer’

“Mevrouw, meneer, uw taxi rijdt zojuist voor.”
Een trekker met een pipowagen erachter rijdt vanaf de branding het strand omhoog.
“Moeten we daarin?” vraag ik.
“Mevrouw, het is een kort ritje naar het volgende strand. In de wagen kunt u prima zitten en tijdens de rit heeft u een mooi uitzicht. Links van u op de altijd prachtige zee en rechts van u op de duinen. Na de korte rit kunt genieten van een voortreffelijk diner waarna u na een digestief hier weer terug gebracht zal worden.”
“En alle kosten worden door u vergoed?”
“Natuurlijk mevrouw, ter compensatie van de mislukte reservering.”

Lees verder

Schaduwengeltje

Over mijn schouder
net buiten zicht
achter me

beweegt ze mee
tot de druppel
weer teveel is

dan is zij er
zomaar
uit het niets

als een moeder
en nachtzuster
tegelijk

gewoon
ongewoon
aanwezig

als de maan
kijkt ze even
om een wolkje heen

verdrijft zacht
de schaduwen
van de nacht

behoedt mij
voor te grote
dwalingen

door kort
mijn pad
te verlichten

afbeelding © René Speelman

Aanwezig

troost-hand-on-knee-md

Waar het zand vecht tegen de sirenen van het water
loop hij langs de schuimkoppen van de branding
oordoppen uit, haar subtiele schreeuw om aandacht volgend

Zo lang gewend aan alles zelf
en nu moe van haar innerlijke strijd
had ze zijn oor gegrepen en luid gefluisterd: Mag ik komen?

Een hapje, een drankje en vooral woorden, veel woorden
hier en daar vermengd met een traan
een troostende hand, compassievolle blikken

Een vernieuwde glimlach
om de warme aandacht
maar vooral om haar moedige stap

Twee-eenheid?

 

scene

Hand in hand langs de blonde schuimkoppen
Jouw hoofd op mijn schoot bij de tv

Gewone bijzondere dingen tussen liefjes

Voetje vrijen in een restaurant
In elkaars armen onder de sterren

Momentjes waar twee een zijn

Verdwalen in een stad
Likken. Jij mijn, ik jouw ijsje

Ervaringen opdoen om later nog eens met elkaar te herinneren

Luisteren naar het verhaal van jouw dag
Samen schuilen onder een paraplu

Het leven delen

Samen parketzweven
Een knuffel. Van achteren

Twee, beide, samen, één. Twee-eenheid

Gearmd door het park
Lepeltje-lepeltje na een vermoeiende dag

 

Dat is waar ik naar verlang
het is dat wat jij en ik niet delen.

Oorverdovende stilte

the_sounds_of_silence_by_skierscott

Na elke poging tot contact
schreeuwt de stilte me tegemoet

Doe ik iets verkeerd?

Op een simpele voice mail
komt geen reactie

Probeer ik het niet genoeg?

E-mail
wordt niet gelezen

Of juist teveel?

De telefoon
wordt niet opgenomen

Ben ik te ongeduldig?

Een appje met een vraag>
niet ingekeken

Te opdringerig misschien?

Zelfs een simpel “Hoe gaat het?”
wordt niet beantwoord

Ben ik het nog wel waard?


Foto © skierscott

Monster

Insidious960

Over mijn schouder
net buiten zicht
achter me

wacht het tot
te veel grenzen
zijn overschreden

dan ineens
uit het niets
bekruipt het me

het monster
onzichtbaar
onafschudbaar

neemt controle
over mijn gevoel
mijn geest

schakelt uit
de stem
van mijn ratio

waart rond
tot veel rust
het tijdelijk weer temt

 


Het gevoel als mijn vermoeidheid ten gevolge van NAH mij weer eens bespringt.
Eerder gepubliceerd op nahverborgenkopzorgenblog

Foto: Uit de film Insidious

Naar De Vrijheit

Helmgras wuift
en een meeuw zweeft over
bij de strandopgang

tien druppels uit een wolk
en wind in het gezicht
langs de onrust van de zee

met terug getrokken water
toont de Vrijheit zich in de verte
kraken schelpen onder voeten

op het terras
met het zonnetje hoog
is geleende zonnecreme niet overbodig

gevoelige tonen stromen uit de zaal
de Beatles trekken een traan
de cheffin glimlacht een groet

als het geld is geteld
en de bezem het zand verzamelt
gaat het retour door het natuurgeweld

Verwarring

scheiding-1
Verwarring
wat gebeurt er

verwondering
waar is het verdriet

verbazing
contact blijft uit

vertrouwen
langzaam weg

schaamte
mag dat

onzeker
over toekomst

opluchting
zonder probleem alleen

dankbaar
want toch niet helemaal

verlangen
naar een arm en een schouder

van een ander

Vluchten

vluchtenVluchtend
in onbenulligheden
achter het masker
van een glimlach

of in het theater
van het harde werken
de neerwartse spiraal
versterkend

zijn muur
alleen voor hem
zichtbaar
vanuit de coulissen

buiten schijnbaar
zwaar gepantserd
binnen holletjes
om in te verkruipen

weinigen
die met zachte hand
weten te prikken
in de harde schaal

slechts een enkeling
die toont
dat zich groot houden
niet nodig is.