Hmmm

Nog warm in je bedje
jouw geur
Vochtig nog van je hitte
wat zal je lekker smaken
als ik met je klaar ben
Ik kijk er nu al naar uit
Dat sneetje van jou
met boter en honing
of toch een plakje kaas?

Leeg

Je deken is gevouwen, je kussen leeg
je lag er gisteren nog
een haar wijst de weg naar het niets
dat het bed vult en het huis omvat

ik verdeel mijn boontjes over het bord
en prik de aardappeltjes koud
mijn maag echoot, maar
de hond was nog nooit zo blij

ik dwaal, naar tijden met jou
verlies de grip op wat ik wil
De stroopkoek biedt nog houvast
als laatste. Het pak is leeg


Elke derde dinsdag van de maand komen we met vijf mensen bijeen om de uitwerkingen van een schrijfopdracht te bespreken. De opdracht voor mei 2018: Schrijf op hoe je je voelt als je geliefde weg is: is dat eenzaam, bloot of verdrietig? Of iets anders?
Bedenk daarna iets grappigs wat je nodig hebt om je weer gelukkig te voelen: een hond, kleren of een zakdoek? Jij weet vast wel iets!
Schrijf minstens twee strofes en denk eens na of je je gedicht wilt laten rijmen. Misschien wel niet.
Probeer clichés te vermijden.

Foto door Alexander Possingham via Unsplash

Overrompeld

“Jij kan vast de Weense wals!”
“Ja hoor.”
“Dan dans jíj die met mij!”
“Oh zeker!”

Ze vlijt zich tegen mij aan
Haar hand in de mijne
Een hand om haar schouder
We passen als twee puzzelstukjes

“Je danst fantastisch.
Ik ben M.
Ben je er volgende week weer?”
“Maar natuurlijk!”

De winter kwam

Elke mug bracht meer schade aan de porseleinkast
Zelfs de najaarszon liet zich niet blikken
IJzige winden blazen nu door de kloof van onze liefde
Een langzaam verkleurende foto is al wat nog zal herinneren aan onze zomer

En ik?

Ze is het gezin
zij mag niet opvallen
groot, groter, kleinst het devies

Vooral niet uitbundig
één augurkje is genoeg
liever alleen in de hoek
dan de traan tonen

“Kijk hen, zo goed”
wat zij niet kon
“Enorm knap wat zij kunnen”
zoveel beter dan ik?

Niet vergeten

hold-on

Het is waar!
De tijd
zij heelt
verdrijft de pijn

heelt de wonden
die het mooie
de herinneringen
bedekten

maar
om niet te vergeten
lees ik opnieuw
de oude twijfels

onderga
de oude pijn
ter herinnering
aan de reden

zoals het gemis van de twee-eenheid in de oorverdovende stilte

de verwarring die er bij mij was en het imaginaire afscheid op het perron

haar hand, want o.a. zij begreep wel dat alles al zo lang duurde
de vragen die ik had bij de weg die ik kwijt was

de twijfel over de non-communicatie
veel te lang zat ik met de vraag hoe verder?

en toch
wat zal blijven
zijn de
herinneringen
aan het mooie

dat was

 

In de herhaling op eerder aanraden van mijn Schaduwengeltje


Nogmaals dank je wel.

Ja, ik wil

Mijn inzending voor verkiezing tot Stadsdichter Beverwijk 2018 gedicht 1
Zie ook gedicht 2 en gedicht 3

Het verwaarloosde paradijsje ligt verborgen.
Bomen, struiken en hoog gras ontnemen het zicht.
Ankie’s Hoeve, al meer dan 10 jaar braak
herkend door RKZ als een terrein met potentie.
Een plek voor een hypermodern ziekenhuis
waar de patiënt tot klant wordt in een klantvriendelijke omgeving.
Om vervolgens als stukgoed te worden verwerkt
in moderne patiëntvriendelijke logistiek.
RKZ, een hoogstaand maar een relatief klein ziekenhuis,
gaat letterlijk en figuurlijk een grote operatie uitvoeren.
Met hulp van de specialistische kennis van Healthineers als partners
die het vertrouwen krijgen, nieuwe ervaringen op te doen
met het realiseren van een ziekenhuis.

De oude Bree

Mijn inzending voor verkiezing tot Stadsdichter Beverwijk 2018 gedicht 2
Zie ook gedicht 1 en gedicht 3

Een laatste keer nog
wandelen
over de Bree
naar het oude Brafoer

De paarden en fietsen
rijden nog even
als gewoon
door de Bree

De auto’s
met de crisis
verbannen
uit de Bree

Een ommezwaai
voor de winkeliers
door het verbod
ook voor de Bree

Andere winkels
ze kwamen
meer en meer
aan de Bree

Ooit
ik ging nog achterop
met mam naar de Bree
alles nog nieuw

Werken wilde ik
als de mannen
in de Bree
met kraan of schop

Straks weer die mannen
op de Bree
open opnieuw
het hart

De hoge bomen
zo mooi oud
gaan weer weg
uit de Bree

De tijd komt
een volgend hoofdstuk
want dat hoort
ook bij de Bree

Hoe het ook wordt
wij zullen blijven
houden
van onze Bree

Warm nest

Mijn inzending voor verkiezing tot Stadsdichter Beverwijk 2018 gedicht 3
Zie ook gedicht 1 en gedicht 2

Agatha, Scheybeeck, Slof, Akerendam of Wijkertoren
het zijn niet jouw klinkende namen die het meest indruk op mij maken.
Het is niet je uiterlijke schijn die het er bij mij toe doet.
Ik, ik ga voor je innerlijke waarden, want

De majestueuze Agatha haalt het niet bij de Sumatrastraat,
de plek waar ik de wereld verwelkomde

Het huisje aan de meanderende C. Matersweg waar familie mij ontvangt
doet mij zo veel meer dan de hofstede aan de Scheybeeck

Ik kom graag in de waardige grote kerk onder de Wijkertoren,
maar nog liever bezoek ik vlakbij huis nummer 40 in de Strick

De Slof laat me genieten van cultuur in de Wijk,
maar liever nog luister ik naar het fluisterend gebulder van de zee

De service van Akerendam zal goed zijn
en toch, die warme aandacht van de behandelaren in Heliomare…

Beverwijk
het is mijn stad
waar ik lief en leed
deel met vrienden en familie

Beverwijk
het is de stad
die ik associeer
met cultuur, natuur, liefde en geluk.

Op de pof

De hand op mijn arm
Een laatste maal op het parket

Ze schieten door mijn hoofd
de dierbaarste, liefste, mooiste

Mijn kleine jongen in zijn kleinste te grote kleren
Haar vraag om raad, wanhopig bijna

Opgerakeld in een record tempo
zomaar een stel herinneringen

Vier niet meer zo vreemden aan een tafel
Lachen bij de thee

De gelukkigste trekken nu
overbodig
tranen

Het resultaat van
vier dagen op de pof
van de energie van morgen,
een week werken
en NAH

Kou

break-up2.jpg

Als de liefde
is bekoeld
ik jou
jij mij
wij ons
niets meer
zeggen

Als het huis
jou te koud
ik jou
jij mij
wij ons
niet meer
warmen

Als zijn aandacht
jou trekt
hij jou
jij hem
jullie elkaar
meer zeggen

waarom dan
blijf jij?
Waarom dan
ga je niet?

Anders

Als de spreekwoordelijke vlinderslag
alles subtiel anders
een geurtje hier
een zwarte krulhaar daar
slippers nog warm
zwierige letters op een klein briefje
Tot vanmiddag, xxx

Morgen misschien?

Zondagochtendritueel

Smeer jij een beschuitje bij een dampend kopje thee?
Begeleidt het ruisen van de zee je al naar je eerste kop koffie?
Of lig je gekruld in je deken te genieten van de geluiden van de ochtend?

Morgen zal ik weten hoe jij bent.

Leeg

Met niemand een klik
maakt mijn dansschoenen werkeloos

Ik op haar
zij niet op mij

Jouw helft ingepakt
straks weg

Geen oor dat luistert
of hand die leidt
Slechts een traan
die ongevangen
op de vloer
te pletter slaat

Het kan anders
ik zie het
ook
alleen
bij mij nog niet

Het is stuk!

“Het is stuk! En het kan nooit meer gemaakt.”
Stampvoetend, met samengeknepen vuisten en met tranen in haar ogen kijkt Grietje naar de delen op de vloer.

Net vorige week had ze het van oma gekregen. Ze had al heel lang willen weten wat er in het doosje in het buffet zat.
Oma had geslikt, was even stil en had toen gezegd: “Dat doosje was van jouw mama. Daar zit haar bosschat in. Jij mag het nu hebben.”
Dagenlang had ze de schat in het doosje met zich meegedragen. Eenieder die ze tegenkwam, liet ze de bosschat zien. Vertelde hoe mooi haar moeder het gevonden had. Wees op de zaadjes die ze had ontdekt. Hoe mooi die in de kegelvormige schat verborgen zaten. Elk tussen drie schubben. Maar ook dat veel zaadjes er niet meer waren.
Toen ze oma wees hoe de schubben aan de onderkant samengegroeid waren, was de schat uit hun handen gevallen. Tientallen zaadjes lagen verspreid over de vloer. De schat was zo uitgedroogd, dat alle zaadjes uit hun schuilplaats gesprongen waren. Het topje was afgebroken.

“Oh Grietje, wat verschrikkelijk naar nou. Die mooie bosschat van mama, stuk gevallen.”
“Oma! Waarom laat je het vallen, de bosschat van mama? Het is stuk! En het kan nooit meer gemaakt. ”
Oma pakt een zakdoek uit haar mouw en veegt de tranen van haar gezicht. “Niet huilen Grietje. Weet je nog de zaadjes die weg zijn? Ik zal je laten zien wat mama daarmee gedaan heeft en wat voor een schat mama werkelijk had. Toen mama nog heel jong was, nog jonger dan jij nu bent, heeft ze haar schat gevonden in het bos. Haar vader, jouw opa, heeft haar verteld wat de schat precies is. Samen hebben ze toen een paar van de zaadjes genomen en daar geplant in de tuin.”
“Waar dan oma? Ik zie alleen de hoge boom.”
“Ga maar eens kijken wat er rond de boom ligt en neem de mooiste maar mee naar binnen.”

Gemengde gevoelens

Ik vocht al twee weken tegen een klote gevoel. Toen ik het gevoel eindelijk toeliet, kwam onderstaande er bijna schreeuwend uit.

BLIJ
met haar rol
in mijn leven

RANCUNEUS
om wat ze me afneemt
dat ze me nooit heeft gegeven

VERLANGEN
naar wat ze mij teveel gaf
waarvan ik te weinig heb

WOEDEND
omdat ik haar signalen
in de wind sloeg

VERDRIET
om het lijntje
terwijl ze me van zich afstoot

PIJN
om dat wat ze mij onthoudt
en een ander wel geeft?

WALGING
dat ik haar beschuldig
van de dwalingen in mijn hoofd

GERAAKT
door haar oneindige geduld
en onmetelijke warmte

ONGEMAKKELIJK
dat te doen
wat zij niet kan

LOSLATEN

Gemis

Het nest
was niet warm
veilig
was goed genoeg

haar aandacht
haar armen
was dat wat hij thuis
niet kreeg

ongenadig diep
de splinter
toen samen werd beperkt
tot parketzweven

in mindere tijden
raakte
een welgeplaatste hand
zijn ziel

die steun
hoe fijn ook
blijft beperkt tot dat
steun

in deze herhaling
moet hij voorkomen
nog een splinter
op te lopen

het gemis nu
aan oprechte
váste aandacht
breekt hem op

te zwaar
het gevecht
tussen
ratio en hart

nu een hoofdstuk
na 28
mooie jaren
wordt dichtgeslagen

Wolken

20170426_114512

Soms
zet zij mij zomaar
wéér
op een roze wolk

Ze trekt mij
er met dezelfde vaart
ook weer
vanaf

Schuilen moet ik dan
voor het zure appelen schip
van haar avonturen met hen
van wie ik slechts één ben

Terug in de werkelijkheid
zie ik in haar ogen
de pracht
van Hollandse luchten

Ik prijs mij
gelukkig
met een vriendin
zo veelzijdig als zij

De grote slag

Droog-Moordballaden

De grote verzameling?
die komt, beloofd
in goede handen
in heel goede handen

haar laatste herinneringsstukken
een laatste aanvulling
op haar pensioentje
een goede slag

Lees verder

L’histoire se répète

toekomst-1

Een laatste lied
een laatste blik
mag ik nog één keer
deze laatste keer
deze dans van jou?

De laatste golven
van “The end of the show”
stuwen ons nog voort
als de schaduw van het afscheid
zich een weg zoekt
uit de hoeken
van mijn ogen

Zoals toen
zo lang geleden
l’histoire se répète


Toen: Zonder afscheid