De laatste keer

en-nu.jpg.jpg

Ik maak nooit iets mee, maar vanmorgen.
Ik stond nog met de stofzuiger in de hand, toen ik een appje van hem kreeg: “Nog een laatste keer bij jou eten? Zoals gewoonlijk?”

Hij komt wel vaker eten.
Maar we hadden het afgesproken.
Niet meer zoveel aandacht aan elkaar besteden.
Beiden weten we het.
Het kan zo niet langer.
Zijn aandacht is zo fijn, rustgevend, verhelderend.
Maar zolang hij haar ring draagt, een verboden vrucht voor mij.
Dat benauwt me.
Ik mag het niet toestaan.
Het is te veel een gevecht in mij.
Ik worstel er mee.
Net als hij.
Het verdelen van zijn aandacht.
Tussen haar.
En mij.
Ik merk het aan zijn berichtjes.
Soms heel spaarzaam.
Dan weer overvloedig.
Altijd lief.
Vol aandacht.
Opmerkzaam.
Soms te direct.
Maar ja, het blijft een man.
Gebonden door haar ring, is hij meestal sterk.
Maar hij kan zich steeds minder goed inhouden.
Hij zei het me zelf, met tranen in zijn ogen: “Ik heb mijn keuze gemaakt.”

“En daarna?” vroeg ik na zijn appje.
“Wat zegt jóuw hart?” had hij geantwoord.

Lees hoe het afloopt in ‘Rond’


Een tijd lang durfde ik dit verhaaltje niet te publiceren, omdat ik zeker wist dat iemand zich hierin zou kunnen herkennen.
Dat heb ik achter me gelaten. Het is een fijne fanatasie die niet zal uitkomen en daar heb ik vrede mee.

Afbeelding © Irma Theunisse; http://irmatheunisse.nl/zelfcensuur-uit-angst/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s