Vrijdag de 13e

“112 Alarmcentrale, wie wilt u spreken, politie, brandweer of ambulance?”
“Ambulance!”
“U wilt de ambulance spreken? In welke woonplaats?”
“Noorddorp.”
“Blijft u aan de lijn, dan verbind ik u door.”

Nog geen vijf minuten daarvoor zat ik nog aan mijn bureau achter mijn computer. Ik moest eigenlijk hoognodig naar de WC, maar wilde eerst nog snel wat afmaken. De druk op mijn blaas was hoog en ik zat een beetje op mijn stoel te wippen, toen mijn linkerbeen plotseling begon te tintelen. Ik kon me niet voorstellen dat ik hem had ingeklemd, ik heb een prima bureaustoel, maar toch viel hij in slaap. Nog over mijn been nadenkend, begon ook mijn linkerarm te tintelen. Nog meer ingeklemd? Dacht ik bij mijzelf.

Het beetje medische kennis dat ik had opgedaan bij de biologieles en bij enkele BHV cursussen, zei mij dat er iets goed mis moest zijn. Zou mijn gezicht vertrokken staan? Zou ik vreemd praten? Mijzelf die vragen hardop herhalend, kon ik mijzelf in ieder geval goed verstaan. Dat was een positief punt. Positief was ook dat het opstaan en het lopen naar de badkamer lekker vlot ging. In de spiegel herkende ik de bekende, kalende man van middelbare leeftijd. Hij keek een beetje verontrust. Ik maakte wat grimassen naar hem en stak met gemak mijn tong naar hem uit. Gerustgesteld door wat ik zag en wat ik had gehoord, liep ik de badkamer weer uit. Ik zal toch wel verkeerd gezeten hebben, dacht ik nog. Maar op de overloop struikelde ik over mijn eigen voet.

Het werd me snel duidelijk dat het echt niet goed zat en wonderlijk genoeg bleef ik daar heel rustig onder. Ik was alleen thuis en lag op de overloop op de eerste verdieping. Ik realiseerde me dat om mijzelf te redden, ik snel moest handelen. Een dokter kreeg ik in mijn toestand niet makkelijk binnen. Mijn prioriteit één werd naar beneden komen. Maar hoe dan? Mijn been wilde steeds minder doen waarvan ik dacht dat toch wel mogelijk moest zijn. Ten einde raad kroop ik naar de rand van de trap. Daar slingerde ik mijn rechterbeen, het goede, over de rand en nam mijn weerbarstige linkerbeen in de arm. Tree voor tree ging ik langzaam op mijn achterste de trap af. Mijn goede been voorop, daarna mijn tot onwillig aanhangsel verworden been goed leggen, om vervolgens aan de leuning vasthoudend, mijn lichaam te laten zakken.

Beneden aangekomen, zette ik direct de voordeur op een kier. Zo kon de dokter binnenkomen. Dat voelde als een enorme overwinning. Mijn been mocht dan ondertussen verlamd zijn, ik had wel voor anderen toegang verschaft. Voor mijn gevoel ging mijn geest nu steeds sneller te werken. 112 was mijn volgende prioriteit. Ik weet nog hoe ik kort even intens blij was met mijn mobiele telefoon en de noodknop op de login pagina. Met diezelfde noodknop kon ik echter niet mijn vrouw bereiken. Die moest toch weten waar ik uithing en als laatste wilde ik nog even naar de WC …

Mijn herinneringen van na het alarmeren zijn incompleet. Bovendien moet ik even ‘weg’ geweest zijn, want voor mijn gevoel was de ambulance er binnen een minuut en kort daarna ook mijn vrouw. Ze vonden me als ellendig hoopje mens bij de WC op de grond, niet meer in staat zichzelf voort te bewegen.

Maar in die paar vreemde minuten had ik me niet laten kisten door het foutje dat in mijn hersenen was ontstaan. Ik had al mijn doelen, op een ‘ongelukje’ na, gehaald. Een instelling die ik in de dagen, weken, jaren erna niet heb losgelaten.

Menselijke hersenen, gloeiend

Geschreven naar aanleiding van een wedstrijd van de web site kantelboek.nl.

Een gedachte over “Vrijdag de 13e

  1. Ongelooflijk hoe je zo rustig kon blijven en handelen, zeg. Ze hebben dat goed gezien door jou als BHV te selecteren.

    Ik moest wel lachen om het tong uitsteken.

    Jij laat je niet kisten. Die instelling had je waarschijnlijk altijd al, brengt jou waar je wezen moet!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s